Crysis

Wydawca: Electronic Arts (marzec 2011)

Developer: Crytek

Długość: 9 godzin 38 minut

Momentami jest jednak zbyt stereotypowy. Być może autor robi to świadomie, aby przejaskrawić i wyraźnie zarysować niektóre sytuacje i postawy. Bo przecież nie każda kobieta ma problemy z zatankowaniem samochodu, tak jak nie koniecznie marzeniem każdego mężczyzny jest siedzenie w fotelu i czytanie gazety.

Podsumowując, pozycja warta polecenia. Jeżeli drogi czytelniku nie masz dzieci i przeczytawszy tę książkę nadal jesteś zdecydowany, że chcesz je mieć, to znaczy że jesteś gotowy

Na początek Mięsny Pulpet i jego interpretacja baśni Piękna i Bestia:

Artystyczna Enigma i ciekawy pomysł na teledysk:

Mimo, że byłem jeszcze pacholęciem zagrywającym się na Amidze, to wizja wirtualnej rzeczywistości w wykonaniu Aerosmith już wtedy wydawał się mocno naciągana:

i ciąg dalszy z uczestnictwem późniejszej Arweny:

Wczesne Take That:

Ciekawe co się dzieje dzisiaj z tymi chłopakami:

Nieśmiertelne Gnaty i’Kwiaty:

Do dziś pewnie w czołówce najlepszych teledysków ever:

Powyższe teledyski pochodzą mniej więcej z lat 1992-1993, zatem na koniec dwa starsze, które także miałem okazję po raz pierwszy zobaczyć w MTV

Oczywiście nie byłoby MTV bez Beavisa i Buttheada, dlatego obowiązkowo należy teraz obejrzeć każdy z tych teledysków z komentarzem tych dwóch wesołków:

+  =

And Yet It Moves

Wydawca: Broken Rules (PC – kwiecień 2009)

Developer: Broken Rules

Długość: 4 godziny (osiągnięcia 12/30)

Mógłby tak powiedzieć główny bohater Limbo wkraczając w nieprzyjazny mu świat.

Nie ma sensu za bardzo rospisywać się o klimacie i mechanice Limbo. Nikt nie odda lepiej atmosfery Limbo jak Bruce Dickinson w „Fear of the Dark”. Limbo budzi sprzeczne uczucia. Niektórzy rozpływają się w zachwytach nad poetyckością, oniryczną atmosferą i niejednoznacznością. Inni krytykują twórców za brak pomysłu i graficzną prostotę. Mnie Limbo bardzo się podobał. Nie jest to przełomowa gra, jaką był Braid, ale gra się przyjemnie. Zagadki są dobrze wyważone a konstrukcja plansz sprawia, że chcemy brnąć dalej i dalej w mroczny świat.

Warto jeszcze wspomnieć o święcących jajach, które należy zebrać. Jest ich dziesięć i są nieźle poukrywane (bez wysiłku znalazłem 3, świadomie ominąłem następne 3 przechodząc grę za pierwszym razem, o pozostałe 4 musiałęm zapytać Wójka Google) ale nagroda za znalezienie wszystkich jest warta wysiłku. Otóż dostajemy dostęp do sekretnej planszy, która jest Crème de la crème wszystkich elementów gry. W dodatku, przez niemal całą planszę brniemy w ciemnościach, widząc na ekranie jedynie świecące oczy bohatera. Sporadycznie pojawia się lampa tylko po to, żeby naprowadzić nas na typ czekającej nas przeszkody. Reszta już tylko ze słuchu więc wskazane dobre słuchawki i ciemna, głęboka noc. Przejście planszy zajmuje 10 minut ale dla mnie było najlepszą częscią przygody z Limbo. Jednym słowem – polecam, tym bardziej, że grę można było kupić w absurdalnej obniżce w Czarny Piątek. Podejrzewam, że na święta będzie jeszcze taniej.

Limbo

Wydawca: Playdead (PC – sierpień 2011)

Developer: Playdead

Długość: 3 godziny (4,5 godziny z osiągnięciami 12/13)

Wydawca: Electronic Arts (wrzesień 2008)

Developer: Crytek

Długość: ok 6 godzin

Nie ma sensu rozpisywać się na temat samej gry, bo napisano o niej wszystko. Mam za to unikalną okazję zestawić wrażenia z grania w Crysisa na tle dzisiejszych produkcji. Nasunęły mi się dwa pytania, na które spróbuję sobie odpowiedzieć.

Jak wypada Crysis w porównaniu do dzisiejszych gier akcji?

Pierwsza połowa gry zachwyciła mnie bezgranicznie. Dostałem dokładnie to czego oczekiwałem. Współczesne gry tego typu dość wyraźnie dzielą się na dwie kategorie: piaskownice (Just Cause) i oskryptowane kinówki (MW1,2,3). Crysis jest czymś po środku. Jest liniowy, czyli w ogólności naszym celem jest przejście od punktu A do punktu B. Ale wprowadza pewien poziom swobody, ponieważ możemy zdecydować, którędy pójdziemy (drogą, rzeką, przez krzaki) a także jaki styl konfrontacji obierzemy (skradanie, walka w dystansie albo w zwarciu). Każdy może dopasować sobie sposób pokonywania kolejnych etapów do własnego stylu gry. Ja osobiście preferuję skradanie się z okazjonalnym odstrzałem snajperskim i dokładnie w ten sposób mogłem grać. Jeśli ktoś preferuje styl „na Jana” to także nie będzie miał problemu z takim sposobem rozgrywki. Gra jest idealnie zbalansowana w tym elemencie. Nie lubię gier maksymalnie oskryptowanych, ponieważ nie mam wrażenia, że faktycznie uczestniczę w wydarzeniach. I dlatego rozczarowała mnie druga połowa gry. W pewnym momencie całą swoboda znika i chcąc nie chcąc musimy podążać jedyną słuszną ścieżką, wyżynając wszystkich w pień. W ogólnym ujęciu początkowy entuzjazm i późniejsze rozczarowanie zniosły się wzajemnie i sam gameplay nie pozostawił jakiegoś znaczącego wrażenia. Na szczęście pozostał ten element, dla którego od samego początku zapragnąłem zagrać w Crysis’a – grafika. A grafika jest fenomenalna. Pojawiają się czasami głosy, że Crysis do dziś dnia jest najlepiej wyglądającą grą. I być może do niedawna było to prawdą, ale są już na rynku gry, które wyglądają lepiej. Na przykład Crysis 2 (wyłącznie na PC ze wsparciem DX11 i wysokiej rozdzielczości teksturami) oraz nasze rodzime produkcje: Wiedźmin 2 i Hard Reset. Mimo to, większość współczesnych gier graficznie wygląda słabo jeśli postawimy je obok Crysis’a. I chociaż brakuje mu szeregu modnych obecnie trików i rozwiązań graficznych, to nadal wyróżnia się bogactwem i szczegółowością tekstur w przedstawianym świecie.

Jaki jest sens wydawania Crysis’a po 4 latach na konsole?

To w zasadzie informacja z ostatniej chwili. Crytec zdecydwał się wydać Crysis’a w cyfrowej dystrybcji na konsole, pomimo że do tej pory utrzymywał, że konsole nie uciągną takiej grafiki. Dlatego decyzja jest co najmniej kuriozalna. Można by pomyśleć, że Crytec po raz kolejny zakpił sobie z konsol i wydając Crysis. Ale z drugiej strony wiemy, że Crysis 2 został wydany na wszystkie platformy. Dlatego można to także odczytać wręcz przeciwnie, jako próbę rehabilitacji za podtrzymywanie tezy, że się nie da. Cóż, każdy sam może wyciągnąć wnioski oglądając porównanie, chociażby tutaj.

Konkluzja

Crysis budzi sprzeczne emocje. Dla jednych jest grą przełomową, dla innych bezwartościowym tech-demem. Crysis ukazał się w rok po premierze PS3 i dwa lata po premierze Xbox360 demaskując dysproporcje w technicznych możliwościach konsol i PC. Paradoksalnie zakończył tym samym wyścig w kierunku coraz doskonalszej grafiki. Wydawanie gier na wyłączność na PC już wtedy było biznesowo niezasadne. Można zatem stwierdzić, że po ukazaniu się Crysis’a ropoczał się czteroletni zastój w rozwoju grafiki. Chce przy okazji zaznaczyć, że nie jestem przeciwnikiem konsol. Gram na wielu platformach i uważam, że konsole w większej mierze niż PC przyczyniły się do rozwoju i popularyzacji elektronicznej rozrywki. Jednak tak jak na początku zaznaczyłem, fascynuje mnie od zawsze dobra grafika w grach i chciałbym dożyć czasów, gdy obraz generowany przez komputer będzie nie do odróżnienia od rzeczywistości. Dlatego cieszy mnie niezmiernie to, że wszystko wskazuje na to, że ten okres kończy się. Na horyzoncie jest już kolejna generacja konsol a gry takie jak Wiedźmin 2 czy BattleField 3 pokazują, jak mogą wyglądać gry, które nie są na siłę dopasowywane do możliwości technicznych jednostek GPU konsol.

Jacek „ynleborg” Grobelny

Crysis

Wydawca: Electronic Arts (listopad 2007)

Developer: Crytek

Długość: ok 16 godzin